Zaterdag was er helaas geen jachttraining met ons vaste groepje.
De dames van Carin zijn in hun blije dagen, zowel oma Daan als kleine Guusje!
Daar had Silke nog geen last van en ik ook bepaald niet.
Ik was zelfs helemaal niet vrolijk, maar lag in bed met de gordijnen dicht en een emmer naast me.
Die dag geen jachttraining dus en daarom werd zondagmorgen vroeg de auto vol geladen met dummy’s en goldens.
Onze beide logeerhonden gingen natuurlijk ook mee op reis.
We reden naar het industrieterrein aan de A7, daar kunnen honden nog lekker vrij rondrennen.
Op ons gemak liepen we een rondje en ondertussen zagen we verschillende mogelijkheden voor leuke oefeningen.
Een vooruit-je door een slootje naar een paaltje en vandaar een dirigeer het weiland in….
Snel werden de dummy’s uit de auto gepakt.
Kaya mocht eerst. Hij kreeg ook nog een dirigeer naar links.
Snel vond hij de dummy’s en bracht ze één voor één naar Frans.
Silke zat ondertussen aan haar riem aan de trekhaak van de auto.
Ze zat vol aandacht te kijken naar haar grote voorbeeld.
Ja hoor, ook zij mocht een vooruit-je doen door het slootje.
Ik stond uitnodigend achter het paaltje en zette haar op zit.
Ze mocht de dummy uit het weiland apporteren.
De dummy kwam terug bij mij, maar wel met enige aanmoediging van Frans…
Silke is de laatste tijd behoorlijk aan het klooien! Last van hormonen misschien??
Onze logeerhonden zijn goed opgevoede Goldens, maar ze hebben nog nooit aan jachttraining gedaan.
Wij konden het niet laten en wierpen ook een dummy voor hen.
Senna, het zusje van Kaya, twijfelde geen moment, sprintte naar de dummy en pakte meteen op.
Ze markeerde zelfs perfect en bracht mij de dummy ook nog terug!
Nou ja zeg! Zitten wij jaren te oefenen en zij doet het gewoon eventjes….
Wat heb ik gejubeld! Ze mocht meteen nog een keertje. Ik vond het zo ontzettend knap!
Als laatste mocht Simmer.
Zij vond het een leuk spelletje en ging uitdagend in de spelhouding bij de dummy liggen.
Wat keek ze ondeugend, de boef!
Maar na enige aanmoediging pakte ook zij de dummy op en kwam naar ons toe.
Echte Goldens, het jachtinstinct zit er gewoon in!
De dummy’s werden in de auto gelegd, wij dronken een bakje koffie en
Frans gooide voor de lol nog een paar balletjes met de werpstok voor Silke en Kaya.
Simmer vond dat ze genoeg had gepresteerd, maar Senna was niet bij de auto weg te slaan.
Verlangend keek ze van mij naar de dummy… Het was duidelijk, ze wilde gewoon nog een keer…
En natuurlijk mocht ze nog een paar dummy’s apporteren. Wat had ze er een lol in.
Ik gooide zelfs ééntje over het slootje.
Beetje overmoedig, maar ja hoor, Senna twijfelde geen moment en zocht net zo lang tot ze de dummy gevonden had.
Voorzichtig kwam ze terug door het droge slootje, naar mij toe. Mijn dag kon niet meer kapot.
We wilden terug naar huis, maar bij de Pingo stopten we nog eventjes, want ook daar was een groepje bezig met een jachttraining.
We herkenden Maaike met haar baasje! Maaike is het zusje van Silke.
Natuurlijk moesten we even kijken.
Wat waren ook deze mensen vol enthousiasme aan het werk met hun honden.
“Ik krijg er een kick van”, zei de trainer en zo is het maar net.
Maaike wilde wel even poseren voor een fotootje. Op zit en wacht, knappe meid!
Die middag konden Frans en ik rustig gaan zeilen.
Wat waren de honden moe. Eén voor één zochten ze een rustig plekje in de schaduw.
Het was een prachtige nazomerdag, voor mens en dier.
Zelfs voor madame Tock. Zij had haar privé plaza weer voor zich, het deurtje van haar vesting stond open.
Madame had deze keer geen last van Silke, die sliep als een roos en had geen plannen om een kip te apporteren!
Silke en de eigenwijze kip
Onze buren hebben niet alleen twee lieve honden, ze hebben ook een kip, een eigenwijze kip.
Madame Tock mag vaak gewoon loslopen en regeert met verve over haar tuin.
Als de honden niet snel genoeg ruimte voor haar maken, pikt ze hen gewoon in de kont.
De rolverdeling is duidelijk, de kip is de baas.
Nu zij met vakantie zijn, gaan wij dus elke dag even langs bij de eigenwijze kip.
Tock staat ons altijd al op te wachten, alsof we wéér te laat zijn.
Laatst waren we echt te laat, het begon al een beetje te schemeren.
De dame zat op stok. Beledigd had ze haar kop in de veren gestoken.
Ze wilde ons niet meer zien en peinsde er niet over om nog naar buiten te komen.
Wij willen geen ruzie, gaan nu dus ietsje eerder op bezoek en zetten maar snel het deurtje van het hok open.
“Tôk tôk tôk” moppert de dame dan en stapt vervolgens met opgeheven hoofd naar buiten.
Zelfverzekerd loopt ze rond op haar plaza, schiet zo nu en dan een steentje weg met haar fraaie kippenpoten.
Een arm slakje wordt zonder mededogen wreed uit zijn huis gepikt.
Silke gaat elke dag mee naar de kip, ze moet er aan wennen dat er ook beesten op twee poten rondlopen.
Maar Silke heeft geen respect voor hare hoogheid.
Gemeen gluurt ze vanuit haar ooghoeken naar de eigenwijze kip.
Ze staat zelfs klaar om aan te vallen, alsof ze denkt: “Ik ga je pakken, jij lelijke soepkip!”
Nu zijn wij vroeger, heel lang geleden, opgevoed met respect voor autoriteiten.
Dus spreken we Silke vermanend toe, vertellen haar dat ze een retriever is, geen killer.
Maar Silke wil niet luisteren. Laatst had ze de kip te pakken.
De dame schrok daar zo van, dat ze helemaal in elkaar dook en roerloos bleef zitten.
Oeps, hoe vertellen we dit, dachten we al, maar gelukkig, daar sprintte madameke luid scheldend weg,
haar veilige vesting in.
Voor straf kregen we een paar dagen geen ei.
